El Fregadero™

LONDEN – De 48-jarige Bryan Adams weet het niet meer. Waar het naartoe gaat, waarom, waarvoor. De Canadese rockster fotografeert de laatste jaren veel, maar op de daarom voor de hand liggende vraag waarom hij ook muziek blijft maken, klinkt het ontluisterende antwoord: “Wat moet ik anders?”. Een triestere aankondiging van een nieuw album, 11, hoor je zelden.

    Om met de fotograaf Bryan Adams te beginnen, de hoesfoto van 11 (maar ook de foto bij dit verhaal) is van eigen hand. “Zelfontspanner op tien seconden, rechtstaan en klaar is Kees”, legt het gespreksonderwerp licht geïrriteerd uit. Slechts één ding wil hij over zijn hobby kwijt en dat is dat fotograferen veel makkelijker is dan iedereen denkt. “Ik zou daarom niet weten waarom ik het niet zelf zou doen.”

Vermoeid
    Nee, dan was het in het bomvolle, veel te kleine voorportaal van Adams’ Londense kantoortje gezelliger. En daar zaten nota bene alle zeven aanwezigen aan de mobiele telefoon of Blackberry. De 48-jarige muzikant achter de schuifdeur oogt in eerste instantie vermoeid, maar ook wat ouder dan op de reeds genoemde foto’s.

    Het humeur van de 1,71 m. kleine Canadees is echter de grootste tegenvaller. Is het die vermoeidheid? Adams zal deze namiddag vier keer gapen, driemaal excuseert hij er zich voor. Na jaren waarin we de zanger van hits als Summer of ’69 en Everything I Do wat minder nadrukkelijk zagen als de grote rockster die hij is – met meer dan vijftig miljoen verkochte platen – is daar eindelijk weer muzikaal nieuws onder de zon: 11.

    “Mijn elfde”, rekent Adams voor. “In de jaren tachtig schreef ik in een jaar tijd tien liedjes en die vormden de nieuwe plaat. Voor dit album schreef ik in twee jaar wel dertig nummers, die ik voor het concept moest terugbrengen tot elf. De rest? Die worden hergebruikt, gooi ik in mijn inmiddels onuitputtelijke persoonlijke bron, die, voor de goede orde, ook half vol stront zit.”
“Ik zoek niks meer, wil niets meer bereiken, ik ga alleen maar door met wat ik altijd heb gedaan. Dat is genoeg. Wat moet ik anders? Fotograferen is leuk, maar ik heb eigenlijk altijd wel wat om handen gezocht. Vroeger wilde ik nog wel eens een huis bouwen voor mijn ouders als ik even geen muziek had. Nu heb ik de muziek wel en alleen al omdat het nog kan, moet het, snap je? Ik heb me er lang geleden aan overgeleverd, nu is de muziek de baas.”

• “Ik probeer precies te zijn wie ik ben: Bryan Adams die eenvoudige maar sterke liedjes maakt”, aldus de Canadese muzikant.

    Doorgaan omdat het moet, heeft dat effect op de creativiteit? “Nog niet”, gaapt Adams nog maar een keer. “Inspiratie zal wel niet eindeloos zijn, maar daar maak ik me nog geen zorgen om. Vandaag, morgen, volgende week misschien, verder kijk ik niet.”

Goede doelen
    Opnieuw een opmerkelijke uitspraak als je de gedachte erachter doortrekt naar de vele goede doelen die de Canadees al jaren steunt, maar ook daar helpt hij ons deze middag graag uit een illusie: “Eenmaal beroemd word je gevraagd voor dat soort dingen, soms zeg je ja en zit je daaraan vast.”

    Is dat ook de reden waarom op 11, zoals we dat van hem gewend zij, louter liefdesliedjes staan? “Iedereen moet vooral doen waar hij goed in is. Ik probeer precies te zijn wie ik ben, Bryan Adams die eenvoudige maar sterke liedjes maakt.”

    De jongen van de platenmaatschappij opent de schuifdeur en steekt twee vingers omhoog: twee minuten. Adams daarentegen vindt de stelling dat hij nog steeds is wie hij is een mooie afsluiting. “Want daarom”, grijnst hij voor het eerst en voor het laatst, “ben ik zo verdomd gelukkig.”

“11″ ligt nu in de winkel.