El Fregadero™

De reis naar Dahab begon dit jaar op dinsdag 15 april om 03.30 uur voor de deur van De Tuimelaar. Langzaam kwam iedereen binnengelopen. Na de broodnodige koppen koffie zijn we vertrokken naar Schiphol. Na een relaxte rit over de, nu nog, lege snelweg, werden we door Jan en Vincent voor de deur afgezet. Na het inchecken moesten de meesten eerst gaan afrekenen voor de teveel meegenomen kilo’s. De meesten, want er was iemand die de extra kilo’s niet begreep. Hij moest overigens in Dahab het vergeten deel van zijn uitrusting huren! Na een rustige vlucht en een zeer enerverende rit (lees: race met taxibusjes van de luchthaven naar het appartementencomplex, waarbij het mij verbaasde dat we de koffers op het dak niet verloren zijn) kwamen we aan in Dahab. We besloten om de eerste dag niet te gaan duiken, dus hadden we een uitgelezen kans om elkaar te leren kennen. Al snel bleken we een gezellig gezelschap te hebben met een grote verscheidenheid aan ervaring met duiken. Verder heerlijk relaxen en genieten van de zon en de voorbereidingen getroffen voor de komende duikdagen, zoals de juiste hoeveelheid lood regelen en het klaarmaken van de duikkrat.

Woensdag was de eerste dag waarop we hebben gedoken. Ditmaal bij het Lighthouse en de Garbage Dump. Voor mij betekende dit de eerste 2 duiken voor het ‘afzwemmen’ voor Open Water. Bij terugkomst was het wederom heerlijk relaxen onder het genot van een milkshake, waarna we hebben gegeten. ‘s Avonds stond ook de eerste nachtduik op het programma. Ik mocht, als ongebrevetteerde duiker, nog niet mee.

Donderdag was dag 2 van de examenduiken voor het brevet Open Water. Vandaag zijn we neergestreken bij Moray Gardens. Bij aankomst leek het een gigantische afgelegen plek, maar al snel verzamelde ook andere groepen duikers zich bij de diverse strandtentjes. Na een korte briefing gingen we met de groep Open Water Diver (To Be) het water in onder begeleiding van Erwin. Ook Bianca ging te water met de groep Advanced Open Water Divers. Tijdens deze duiken moesten we veel wachten en op de bodem zitten. Klinkt natuurlijk erg saai, maar ik ben nog zo bezig met het duiken en nog minder met de omgeving, dat ook dit puur genot is. Aan het einde van de dag heeft bijna iedereen (Dewi heeft de CESA door ziekte op een later tijdstip gedaan) de oefeningen afgerond en mogen we ons Open Water Diver noemen. Gaaf! Bij terugkomst worden we dan ook door iedereen gefeliciteerd. ‘s Avonds mogen we wel mee met de nachtduik, maar ik besluit die nog een dag uit te stellen. Ik hoef inmiddels niet meer te vertellen wat we ‘s avonds deden neem ik aan. Kort dan: relaxen, relaxen en relaxen, heerlijk!

Vrijdag, vandaag gaan we naar The Canyon en wordt het onze eerst duik als gebrevetteerde duikers. Omdat we ‘slechts’ Open Water Diver zijn, mogen we niet mee met de rest van de groep, die door The Canyon zwemmen, maar wij gaan er overheen. Dacht ik gisteren nog dat op de bodem zitten en af en toe een stukje zwemmen leuk was, vandaag werd het pas echt mooi. Hoewel we The Canyon niet in mochten, hebben we er wel overheen gezwommen en het was werkelijk een geweldig gezicht om alle duikers als aan een touwtje door de kloof te zien zwemmen, om maar niet te spreken van de muur van luchtbellen die vrijkwamen uit de kloof. We hebben als groep een schitterende tour gemaakt. Ook ‘s middags werd het een mooie duik, met een prachtige omgeving en veel, gekleurd leven onder water. Bij terugkomst hebben we heerlijk gegeten en ik heb besloten om vanavond mee te gaan met de nachtduik. Het werd er gelijk eentje om nooit te vergeten. We waren nauwelijks weg of ik zag een slang op de bodem liggen. Zonder succes probeerde ik anderen op de hoogte te brengen van deze ontdekking. Dat lukte niet, maar ik dacht die mooi in de pocket te hebben. Aan het einde van de duik hadden we er, denk ik, wel 100 gezien en kreeg ik van Erwin te horen dat het ging om zeekomkommers. Ik had de lamp van Ivonne geleend en ook maar gelijk alle overgebleven back-up lampen ingepikt. Dit bleek geen overbodige luxe te zijn, want na ongeveer 5 minuten stopte de lamp van Maran ermee en ben ik op de eerste back-up lamp verder gegaan. Na een half uur stopte ook deze ermee en ben ik dus met back-up van de back-up verder gegaan. Terwijl we bezig zijn met het terugzwemmen naar de uitstap, zie ik ineens wat blauws langs flitsen. Nog een keer kijken en het blijkt een vin van mijn voorganger te zijn. Gelukkig hebben we de vin kunnen redden en zijn we dus met alle materialen weer terug gekomen. Wederom een absolute belevenis.

Zaterdag gaan we richting The Blue Hole. Bij aankomst lopen we naar de plek waar we te water zullen gaan, The Bells, waarbij we onderweg nog even stilstaan bij de gedenktekens voor de duikers die zijn omgekomen in The Blue Hole. Terwijl we met z’n allen om een partij rotsen staan, met een klein plasje water, vertelt Bianca dat we ons helemaal moeten aankleden en dan springen we er hier in. Toch wel enigszins zenuwachtig kijk ik naar dit smalle stukje water waar ik straks geacht wordt in te springen. Eenmaal omgekleed staan we allemaal om deze ‘induik’-plek en nadat ik een aantal ervaren duikers heb zien springen, komt het geloof bij mij ook langzaam boven. Mijn beurt. Ik spring in het gat en kom zonder problemen in het water. Help nog een paar mededuikers en we gaan aan de afdaling beginnen. Viel dus eigenlijk best wel mee. Vooraf werd nog gezegd dat je eventueel ook op een makkelijkere plaats mochten instappen, maar ik wilde het toch doen. Achteraf een zeer goede keuze, want de afdeling door de kloof was één van de mooiste stukjes van de vakantie voor mij. Je kunt uit deze instapplaats zwemmen, maar je kunt ook afdalen tussen de rotsen en dat was een geweldige ervaring. Met een houding alsof je uit een vliegtuig springt als je gaat parachute springen. In een ‘vrije val’ daalde we af naar een meter of 12. Heerlijk. Ook de tour erna, inclusief de oversteek door The Blue Hole was een beleving op zich. Wat een schitterende duik en vanmiddag mogen we er nog eentje maken. Na de ochtendduik was het eerst lunchen en relaxen en ‘s middags hebben we wederom in en om The Blue Hole gedoken. Helaas niet meer door The Bells gezweefd, maar wel heerlijk gedoken. Ik begin de smaak aardig te pakken te krijgen en begrijp steeds meer het enthousiasme van de anderen omtrent het duiken. Teruggekomen bij ons appartement besluiten een aantal mensen niet mee te eten met de groep, want Marc heeft geregeld dat de visliefhebbers kunnen genieten van de vangst van de dag. Vol overgave storten we ons op een schaal afgeladen met snappers, inktvis, scampi’s, krabben, kreeften en overige heerlijkheden uit de Rode Zee. Ook nog enthousiast van de duiken overdag en de nachtduik van gisteren, besluit ik weer mee te gaan met de nachtduik. Vanavond duiken we op het House Rif van Penguin Divers. Er staat redelijk wat golfslag, maar we lopen een eindje het water in en dalen dan af. Bij terugkomst is mijn fles helemaal leeg en ik besluit om aan de octopus van Tijn naar boven te gaan. Gelijk zijn er ook andere duikers bij, maar we blijken alweer terug te zijn bij het uitstappunt. Op het moment dat ik op de rotsen wil stappen, wordt ik nog net opgepakt door een golf en wordt op de rotsen gegooid. Ik zie onder water dat ik een snee in mijn duim heb gekregen, maar het lijkt niet te bloeden. Dat bleek niet helemaal waar te zijn. Onder water werd de wond schoongespoeld, maar boven water bleek het toch wel flink te bloeden. De aandacht van iedereen was wel bijzonder vleiend. Gelukkig viel het allemaal reuze mee, dus morgen kan ik gewoon mee duiken.

Zondag stond in het teken van de bootduiken. Eerst even helpen om alle uitrusting aan boord te krijgen en dan snel het anker lichten op weg naar Gabr-el Bint. Eenmaal daar blijken we niet de eerste te zijn, dus wordt de boot netjes langs de voorganger gelegd. We hebben onderweg al een briefing gehad, dus iedereen kan zich snel omkleden en te water. En dan worden de 2 voordelen van bootduiken al snel duidelijk: te water met de commandosprong is toch wel heel wat comfortabeler als eerst een stuk over het strand ploeteren en het onderwaterleven is een stuk minder aangetast omdat er minder duikers komen. Als iedereen het water weer uit is, is het tijd voor de lunch. Er wacht ons een buffet met allerlei heerlijks, van vis tot spaghetti. Voordat we aan de tweede duik beginnen is even uitbuiken geen overbodige luxe. Doordat het te hard waait, kunnen we helaas geen driftduik maken: het zou te lastig zijn om daarna weer terug te komen aan boord. Maar nog een keertje dezelfde duik als vanochtend kan gelukkig op ieders bijval rekenen. En niet ten onrechte. Waren we ‘s morgens nog een napoleonvis tegengekomen, vanmiddag zagen we ook allerlei aparte soorten in de lagune, waaronder een krokodilvis. Terwijl de laatste mensen nog bezig zijn om hun spullen uit te trekken na de tweede duik, is de boot alweer begonnen aan de tocht terug. Dat duurt echter maar even en dan wordt plots het anker uitgegooid. Na enige tijd zijn we erachter dat we panne hebben en niet meer op eigen kracht terug komen. Maar geen nood, onze buurman van vanmorgen (die een klein stukje voor ons vaart) is opgeroepen en die is onderweg om ons terug te slepen naar de haven. Ondertussen draait de boot leuk mee op de golven en worden we gratis getrakteerd op een pretparkattractie. En terwijl de een daarvan op de boeg geniet, trekt de ander een beetje wit weg in de kajuit. Gelukkig is de redding nabij en al snel hangen we aan een sleeplijn en kunnen we de tocht vervolgen. Een goede 2 uur later bereiken we dan uiteindelijk weer de haven. Na het eten is het tijd voor de laatste nachtduik van de vakantie. Met iedereen nog uitgeblust van het bootavontuur was het maar een klein gezelschap. Dankzij Erwin’s charmes was het kwestie van setje opbouwen, pak aan, met z’n allen in de laadbak en op naar de duikstek. Eenmaal te water, gingen er 2 linksaf richting het Lighthouse en 3 rechtsaf richting de Garbage Dump. De oogst van de Garbage Dump: diverse murenes (waaronder een gemarmerde), sepia, pijlinktvisje, heremietkreeften, pyamaslak en nog veel, veel meer. Terug op de kant en bij de pick-up bleken we de eersten en vond Jantina dat er nog wel tijd was om even naar de wc te gaan. Het duurde echter wel erg lang. Toen we besloten om te kijken waar ze bleef, vonden we haar flanerend op de boulevard, strak in duikpak met de duikbril en snorkel nog op het hoofd (altijd leuk, zo’n bril met glazen op sterkte). Toen de lachsalvo eindelijk bedaard was, zijn we snel weer achterin gestapt. Halverwege de terugreis werden we gewaarschuwd voor een politiecontrole, dus zijn we uiteindelijk via de achterbuurten van Dahab (tot grote hilariteit van ons en de Egyptenaren die we daar tegenkwamen) weer heelhuids afgezet bij het hotel. Terug van toch wel de leukste en mooiste nachtduik van de week.

En dan is het onvermijdelijke dan eindelijk toch aangebroken: alweer de allerlaatste duik van de vakantie. Ondanks dit droeve nieuws, toch ook blijde gezichten. Sommige hadden er namelijk lang op moeten wachten (zeg maar gerust jaren), maar vandaag dan toch eindelijk duiken bij Eel Garden. Een duikstek die z’n naam eer aan doet, want zover als je kijken kan, zijn het letterlijk velden vol met buisalen. Als je te dicht bij komt, schieten ze allemaal terug de grond in, maar geduld loont in dit geval. Als je maar lang genoeg stil ligt in het water, komen ze vanzelf weer voorzichtig omhoog. Na een uur onder water kan het toch echt niet langer gerekt worden, de laatste duik zit er op. ‘s Middags wordt door de meesten besteed aan het spoelen en drogen van de uitrusting, het kopen van de laatste souvenirs en gewoon wat uitrusten. Rond etenstijd verzamelen we, klaar voor het ritje de woestijn in. Voor het avondeten gaan we namelijk barbecueën bij de bedoeien in de oase. Nadat een aantal een stukje zijn wezen klimmen om van het uitzicht te genieten, begint het al snel donker te worden. De barbecue wordt aangestoken en overal worden kaarsjes in de grond gestoken om de vele sterren bij te staan in de lichtvoorziening. Nadat we ons het eten goed hebben laten smaken, komen de muziekinstrumenten uit de auto’s en ontkomen de meeste er niet aan om (mede dankzij de overtuigingskracht van Ahmed) mee te dansen. Vooral een aantal dames blijken natuurtalenten te zijn. Eenmaal terug bij het hotel krijgen we nog een grote taart aangeboden, die door Bianca vakkundig wordt aangesneden. Naarmate het later wordt, verdwijnt de een na de ander na zijn/haar kamer, moe van een week vol mooie duiken en gezelligheid. En dan, helaas, tijd om weer naar huis te gaan. ‘s Morgens worden nog snel de laatste spullen in de koffer gestopt en om half 11 nemen we afscheid van iedereen en vertrekken we naar de luchthaven. Daar doen ze gelukkig niet zo moeilijk over het gewicht van de koffers (wat met 37 kilo voor 1 koffer toch best een opluchting zal zijn). Alleen bij de check van de handbagage zijn ze helaas toch wat minder schappelijk, waardoor er een paar weer terug moeten naar de incheckbalie. Gelukkig blijft er nog tijd genoeg over om een hapje te eten. Op de luchthaven zit een Burger King en bijna iedereen heeft hier heerlijk zitten genieten van de westerse overlevering. Voor we het weten is het tijd om in te stappen. Maar als iedereen goed en wel op z’n plaats zit, slaat het noodlot toe, de luchthaven van Cairo licht plat. En omdat zij ons een deel van de reis begeleiden, krijgen we geen toestemming om op te stijgen. Al met al zitten we 2 uur ‘gevangen’ in het vliegtuig voordat de verlossende worden komen: we mogen gaan! De vlucht zelf verloopt verder soepel en eenmaal terug op Schiphol staan Jan en Vincent ons al weer op te wachten om ons terug te brengen naar Zwolle.

Niet alleen wil ik iedereen van de groep bedanken voor deze gezellige dagen, ik wil met name een aantal personen extra bedanken. Erwin en Bianca voor het afnemen van de examens bij verschillende mensen. Annabel voor de begeleiding van de duiken. Maar speciale dank gaat ook uit naar Jan en Vincent die ons midden in de nacht hebben weggebracht naar Schiphol én ruim twee uur extra op ons hebben staan wachten bij terugkomst op Schiphol, waarna ze ons weer netjes in Zwolle afgeleverd hebben. Het was een fantastische reis. Niet alleen vanwege het behalen van het brevet of de schitterende duiklocaties, maar met name door supergezellige groep. Ik hoop volgende jaar zeker weer van de partij te zijn, maar voor die tijd hoop ik iedereen nog eens tegen te komen bij een activiteit van De Tuimelaar.

Enkele andere hoogtepunten:
- Er zijn 5 nieuwe Open Water Divers.
- Er zijn 2 nieuwe Advanced Open Water Divers.
- Er zijn 2 nieuwe diepduikers.
- Er waren 7 buddy’s van de dag en dat met maar 6 duikdagen.
- De heren van kamer 146 hebben voor altijd hun sporen achtergelaten bij Gabr-el Bint.

Klik hier voor het plaatsen van een reactie.